این خودروی اسپرت برقی ۱,۹۷۳ پوندی، کاری رو انجام می‌ده که تسلا هنوز نتونسته!

ساده‌سازی کن، بعد سبکی اضافه کن. این جمله‌ایه که اغلب به کالین چپمن (Colin Chapman)، بنیان‌گذار لوتوس (Lotus)، نسبت داده می‌شه؛ کسی که خودروهاش در اوایل دهه‌ی ۱۹۶۰ بر مسابقات اتومبیل‌رانی مسلط شدن. چپمن احتمالاً از سادگی پیشرانه‌ی یک خودروی برقی، با قطعات متحرک کمتر و عدم نیاز به گیربکس یا سیستم سوخت، قدردانی می‌کرد. اما بخش افزودن سبکی رو خیلی سخت‌تر می‌دید. خودروهای برقی به باتری نیاز دارن. و باتری‌ها هم سنگین هستن.

دانیل دیوی (Daniel Davey) و مارک تپسکات (Mark Tapscott)، هم‌بنیان‌گذاران لانگ‌بو (Longbow)، طرفدار چپمن هستن. اون‌ها ماشین‌های اسپرت سبک، سریع و چابک رو دوست دارن. اون‌ها همچنین توی تسلا و لوسید کار کردن، یعنی توی خط مقدم دو تا از بزرگترین و موفق‌ترین استارت‌آپ‌های خودروی برقی جهان. اون‌ها دیدن که چه چیزی می‌تونه اشتباه پیش بره و چه کاری رو می‌شه بهتر انجام داد. و حالا، همراه با جنی کیسو (Jenny Keisu)، سرمایه‌گذار فن‌آوری سوئدی و مدیرعامل سابق شرکت سازنده‌ی قایق‌های برقی X Shore، دارن از اون تخصص به سختی به دست اومده استفاده می‌کنن تا یک خودروی اسپرت برقی بسازن که کالین چپمن حتماً تأییدش می‌کرد – Longbow Speedster.

سبک‌تر از رقبای چینی

Longbow Speedster که قراره سال آینده به بازار بیاد، فقط ۱,۹۷۳ پوند وزن داره، یعنی ۴۰ درصد کمتر از لوتوس امیرا V6 و ۱۶ درصد کمتر از مزدا MX-5 میاتا RF Club. این وزن کم به این معنیه که طبق گزارش‌ها، Speedster می‌تونه شتاب ۰ تا ۶۰ مایل بر ساعت رو توی ۳.۵ ثانیه با یک موتور برقی تکی نصب شده توی عقب که ۲۷۰ اسب بخار قدرت تولید می‌کنه، ثبت کنه (قدرت خروجی نهایی هنوز رسماً اعلام نشده) و چرخ‌های عقب رو به حرکت دربیاره. برای مقایسه، امیرا V6 برای رسیدن به ۶۰ مایل بر ساعت به ۴.۲ ثانیه و میاتا RF Club به ۵.۶ ثانیه نیاز داره.

توی مقایسه با MG Cyberster ساخت چین، خودروی اسپرت روباز برقی که شاید منطقی‌ترین رقیب Speedster در حال حاضر باشه، مزایای وسواس لانگ‌بو به وزن کم واضحه. Cyberster Legend که سال گذشته توی چین تستش کردیم، برای رسوندن وزن ۴,۸۷۲ پوندی خودش از ۰ تا ۶۰ مایل بر ساعت توی ۳.۱ ثانیه، به دو موتور برقی، تمام چرخ متحرک و ۵۳۶ اسب بخار قدرت نیاز داشت. طبق گفته‌ی MG، مدل تک موتوره و دیفرانسیل عقب Cyberster Trophy، که ۴,۶۵۱ پوند وزن و ۳۳۵ اسب بخار قدرت داره، ۴.۹ ثانیه طول می‌کشه تا به ۶۰ مایل بر ساعت برسه.

هر دو مدل Cyberster دارای باتری ۷۷ کیلووات ساعتی هستن که به ترتیب ۲۷۶ مایل و ۳۱۶ مایل برد طبق استاندارد WLTP دارن. به گفته‌ی دیوی و تپسکات، Longbow Speedster برد ۲۷۵ مایلی طبق استاندارد WLTP خواهد داشت، که نشون می‌ده احتمالاً باتری ۵۵ کیلووات ساعتی زیر کف خودرو داره. باتری هم نازکه؛ Speedster اون کف بلند و آستانه‌های بلند رو نداره که باعث می‌شه احساس کنید به جای “در داخل” خودرو، “روی” Cyberster نشستین.

سبک خودروی اسپرت مدرن، سخت‌افزار برون‌سپاری شده

طراحی بیرونی Speedster از نظر تناسبات و فرم یک خودروی اسپرت کلاسیک، کاملاً موفق عمل کرده. تپسکات، مدیر عملیات شرکت، اون رو اینطور توصیف می‌کنه: «یک خودروی اسپرت مدرن که شبیه چیزی از آینده نیست که هیچ‌کس نمی‌خواد سوارش بشه و شبیه تقلیدی از چیزی از گذشته هم نیست.» یک اشاره‌ای به لوتوس‌های دوران Exige توی قسمت‌های حجیم و نمای عقب لانگ‌بو دیده می‌شه، اما نحوه‌ی عقب کشیده شدن بدنه‌ی جلو به سمت عقب از گرافیک جلویی ساده اما خیره‌کننده – اثری که با طرح رنگ دو رنگی که روی نسخه‌ی تولیدی موجود خواهد بود، برجسته شده – کاملاً قرن بیست و یکمیه.

لانگ‌بو هنوز فضای داخلی Speedster رو نشون نداده چون هنوز در دست ساخته. خودرویی که اینجا می‌بینید، توی فقط شش ماه از یک رندر دیجیتال به یک نمونه‌ی اولیه‌ی قابل رانندگی تبدیل شده. این سرعت توی اصطلاحات خودروسازی سنتی مثل برق و باده و تابعی از فرآیند توسعه و تولید غیرمتعارف لانگ‌بو هست. لانگ‌بو طراحی بیرونی خودرو رو توسعه داده، اما تقریباً همه‌ی سخت‌افزار اون – موتور برقی، اینورتر و الکترونیک قدرت، ترمزها، نورپردازی – از تأمین‌کنندگان خارجی تأمین شده. شاسی آلومینیومی اکسترود شده با سیستم تعلیق چند لینکی جلو و عقب، بر اساس پلتفرم ماژولار سرنشین و تجاری برقی (PACES) ساخته شده توسط شرکت Watt Electric Vehicle Company که متخصص طراحی و مهندسی خودروهای برقی با حجم کم تا متوسط توی بریتانیا هست، طراحی شده.

دیوی، مدیرعامل لانگ‌بو که شاهد بود تسلا و لوسید از خودروسازان قدیمی مثل جنرال موتورز و فولکس‌واگن و تویوتا کپی کردن و میلیاردها دلار رو صرف توسعه و مهندسی پیشرانه‌ها، پلتفرم‌ها و سایر قطعات منحصر به فرد خودشون، و همچنین کارخانه‌های پیچیده‌ای که برای تولید تعداد زیادی خودرو برای بازگشت سرمایه‌گذاری‌های عظیمشون لازمه، کرد، گفت: «ادغام عمودی یک تله‌ست. ما قطعات آماده رو می‌خریم و ۲۰ درصد جریمه‌ی قیمت می‌پردازیم، اما همچنان می‌تونم فناوری عالی رو با قیمت عالی به دست بیارم، و این دو چیز به این معنیه که ما از همه‌ی صرفه‌جویی‌های مقیاس بهره می‌بریم بدون اینکه مجبور باشیم برای به دست آوردنش پول خرج کنیم.»

پیشرانه‌ی برقی البته از نظر ادغام در خودرو خیلی کمتر از موتور احتراق داخلی پیچیده‌ست، و خودروسازانی مثل پورشه و مرسدس بنز، بی‌ام‌و و فراری معتقدن طراحی موتورهای برقی و سیستم‌های الکترونیک قدرت خودشون، مزیت عملکردی توی آینده به اون‌ها می‌ده. اما تعداد فزاینده‌ای از تأمین‌کنندگان شخص ثالث وجود دارن که حالا راهکارهای پیشرانه‌ی برقی تقریباً آماده‌ی استفاده رو ارائه می‌دن. تپسکات گفت: «ما می‌تونیم الان سراغ بعضی از بهترین تأمین‌کنندگان توی بریتانیا بریم و یک موتور برقی به دست بیاریم که شاید ۹۹ درصد کاری رو که موتور تسلا انجام می‌ده، انجام بده.»

این رویکردی هست که کالین چپمن هم باهاش موافق بود: لوتوس هرگز موتورهای احتراق داخلی خودش رو نساخت و اون‌ها رو از خودروسازان اصلی تأمین می‌کرد، رویه‌ای که امروز هم با موتور V6 ۳.۵ لیتری تویوتا و موتور ۴ سیلندر توربوشارژ ۲.۰ لیتری مرسدس-AMG که نسخه‌های مختلف امیرا با موتور میانی رو تأمین می‌کنن، ادامه داره. در یک حرکت چپمن‌گونه‌ی دیگه، لانگ‌بو میگه همچنین قصد داره در نهایت پلتفرم و پیشرانه‌ی کامل Speedster رو به سایر تولیدکنندگان با حجم کم بفروشه، که یادآور اینه که شاسی لوتوس ۷ چطور در ابتدا به سازندگان خودروهای اسپرت خاص مثل Caterham و Donkervoort فروخته شد.

لانگ‌بو هنوز جزئیات رو تأیید نکرده، اما همه‌ی قطعات Speedster، به جز سلول‌های باتری، توی بریتانیا تولید و تأمین خواهند شد. تپسکات گفت: «فکر می‌کنیم بهترین مکان توی جهان برای ساخت یک خودروی اسپرت بریتانیاست. آلمان کار بزرگی انجام می‌ده، و البته ایتالیا هم همینطور، اما ما کلی تیم فرمول ۱ اینجا داریم، بنابراین مجموعه‌ی استعدادهای مهندسی و زنجیره‌ی تأمین چشمگیر هست.» گزارش‌های رسانه‌های بریتانیا نشون می‌ده که Speedster ممکنه توی یک کارخانه‌ی جدید که توسط شرکت Watt Electric Vehicle Company نزدیک کاونتری ساخته می‌شه، برای تولید خودروهای مبتنی بر پلتفرم PACES برای برندهای خودروی برقی به صورت White-label (برچسب سفید) ساخته بشه.

فعلاً برای آمریکا نیست

فقط ۱۵۰ دستگاه Longbow Speedster ساخته می‌شه که قیمت هر کدوم معادل حدود ۱۱۰,۰۰۰ دلاره. این خودرو هم با فرمان راست و هم با فرمان چپ در دسترس خواهد بود، و اگرچه تپسکات میگه لانگ‌بو احتمالاً می‌تونه همه‌ی ۱۵۰ دستگاه Speedster رو فقط توی کالیفرنیا بفروشه، اما این خودرو برای فروش عمومی توی آمریکا تأیید نخواهد شد.

با این حال، تپسکات می‌گه مشتریان آمریکایی می‌تونن به راحتی مدل بعدی Speedster، یعنی Longbow Roadster رو بخرن؛ که اساساً همون ماشین Speedster هست، اما با یک شیشه‌ی جلو و (کمی گیج‌کننده) یک سقف. لانگ‌بو برنامه داره در ابتدا سالانه ۲۰۰۰ دستگاه Roadster تولید کنه. این مدل از Speedster سنگین‌تر خواهد بود و ۲,۱۹۳ پوند وزن خواهد داشت – اگرچه هنوز فقط ۱۲۰ پوند بیشتر از میاتای سری NA اصلیه – و بنابراین شتاب ۰ تا ۶۰ مایل بر ساعت اون حدود یک دهم ثانیه کندتر خواهد بود.

رندرهای لانگ‌بو نشون می‌دن که Roadster، با شیشه‌ی جلو و سقفی که فرم و حجم رو بالای خط کمر اضافه می‌کنه، ظاهر جذاب‌تری نسبت به Speedster خواهد داشت. در حالی که تسلا سال‌هاست وعده‌ی Roadster خودش رو داده، یک کوپه‌ی اسپرت با قیمت ۲۰۰,۰۰۰ دلار یا بیشتر، Longbow Roadster قراره توی سال ۲۰۲۷ ظاهر بشه و قیمت اون از معادل حدود ۸۵,۰۰۰ دلار شروع می‌شه.

لینک منبع